Wernhout 25-09-2011

Dat Jochem van der Doelen weer met de 1^e plaats huiswaarts keerde, kan en zal nauwelijks iemand verrassen. Wat ging er aan vooraf? Voor mezelf was het eerst nog maar de vraag of ik vandaag zou starten. De pijn in mijn rug, opgelopen in Uden, leek gedurende de week minder te worden, maar na een bezoek aan mijn chiropractor en een feestje op vrijdag voelde het zaterdag helemaal niet goed aan. Zaterdag dus maar de hele dag koest gehouden en maar hopen (tegen beter weten in ?) dat het zondagmorgen weg zou zijn. Dat was dus niet zo, het voelde wel wat beter aan. Het weer werkte eindelijk weer eens mee, dus om die reden afmelden was geen optie. Om de rug enigszins te kunnen testen, was ik op de fiets naar Wernhout gereden. Conclusie: maar gewoon starten en zien waar het schip strandt en maar hopen dat de rug het zou houden. Doel was de koers uitrijden, zonder de verwachting te hebben serieus mee te kunnen doen. De wedstrijd kwam snel op gang en ondanks dat wind een ondergeschikte rol speelde leek een grote groep al snel de benen te nemen. Eenmaal teruggepakt was het de beurt aan Jacques Schuit die talloze malen de aanval zocht. Toen hij datzelfde nog een keer deed op een ronde of 8 van het einde volgde onder andere een reactie van . . . . mij. In die betreffende ronde was ik op de klinkerstrook aan de achterkant van het parkoers van zo’n beetje de laatste positie in het peloton langs datzelfde peloton helemaal naar voren gereden. Net voor het indraaien naar de dorpskom gebruikt ik mijn snelheid om maar door te gaan. Eigenlijk enkel en alleen om een premietje mee te pakken die voor die volgende doorkomst aangekondigd waren. Ik kreeg gezelschap van Cas Graafmans en Rene Haast. Na de finishpassage paste Haast, wachtte Schuit en sloten Graafmans en ik aan. Daar zat ik dan zowaar in de kopgroep, maar ik kon echt niet op volle kracht rijden. Het waren dus met name mijn 2 kompanen die het werk deden, waarbij ik zo nu en dan wel een keer over kon nemen. Het peloton wist gedurende een ronde of 5 de aansluiting niet te maken en ik zag me al op het derde treetje op het podium staan. Maar je moet de huid van de beer niet verkopen voor je hem geschoten hebt. Met nog drie ronden te gaan en precies in de ronde dat nog geroepen werd dat het peloton stilviel zag ik op de genoemde klinkerstrook ineens een trio aankomen en kort daarachter het peloton. Net voordat dat allemaal samen liep kon Schuit nog een keer versnellen en ging in zijn eentje door. Hij wist dat lang vol te houden, maar bij de laatste entree van de dorpskom en met nog een paar honderd meter te gaan werd hij opgeslokt door het gulzige peloton, waarna dus van der Doelen de snelste was in de sprint voor Harteloh en de Poel en kwamen Schuit en ik uiteindelijk als voorlaatste en laatste over de streep.

Alle gemaakte foto’s zijn te zien via de link: Klik hier