Rilland 23-04-2011

Dat Ruud Zijlmans de koers in Rilland won zal hem goed hebben gedaan, maar achteraf waren de druiven erg zuur voor hem. Daarover verderop meer. Met 50 deelnemers aan de start werden we een kwartier later op pad gestuurd. De vertraging was ontstaan door een valpartij in de categorie voor ons. De ziekenwagen die daar voor nodig was, deed de organisatie besluiten de wedstrijd voor ons stil te leggen om wat later alsnog af te maken. Het kwartier extra gaf ons wat ruimer de gelegenheid om warm te rijden, alhoewel dat warm rijden eigenlijk onnodig leek vanwege de hoge temperatuur. Alhoewel de plaatsnaam anders doet voorstellen was er van de kou rillen in Rilland dus niet bij. Maar goed, eenmaal op pad probeerde een zestal windaf er meteen tussenuit te knijpen. Zij werden op het 4 kilometer lange polderparkoers nog in dezelfde ronde teruggepakt, waarna het in de 2^e ronde relatief rustig bleef. In de 3^e ronde ontstond onder de impuls van Zijlmans een nieuwe kopgroep. Zijlmans reed alleen vooruit waarna hij gezelschap kreeg van Patrick Verdonk, Johan Pemen, Raphael Gabriels en Christ de Baat. Achter hen ging het blok erop door de afstoppende ploegmaten. De voorsprong liep op tot zo’n 30 seconden maar toen er eenmaal toch beweging kwam in het peloton liep de voorsprong terug naar een goede 15 seconden. De Baat had ondertussen overigens zijn medekoplopers moeten laten gaan vanwege een lekke band. Een ronde vergoeding zat er niet in vanwege de te grote omloop en zo pikte het peloton hem op. Vanuit het peloton probeerden meerdere malen groepjes weg te rijden, hetgeen uiteindelijk tot een achtervolgende groep van 7 renners leidde. Tiny van Rijsbergen was er met nog eentje van door gegaan met achter hem een man of 5 met o.a. Bert Kremer en ik zelf. Snel nadat ons groepje werd achterhaald sprong Kees Christianen naar de 2 toe, gevolgd door o.a. Jack de Klerk, Ad Valentijn en Riny van Zundert. Zij liepen snel weg van het peloton dat het hoofd toen liet hangen. In de voorlaatste ronde probeerde ik weer weg te rijden met nog een man of 6. Maar ook deze keer rustte er geen zegen op en werden we weer ingelopen. Een laatste offensief van mij in de laatste ronde liep wederom op niets uit en zodoende liet ik toen de boel maar de boel. Anderen deden dat natuurlijk niet en zodoende wist Bert de sprint van het peloton te winnen voor Matti de Baat. Het groepje voor het peloton versplinterde nog in de laatste ronde en daarvan kwam Christianen als eerste over de streep. Bij de koplopers werd het een sprint, twee pogingen van Raphael ten spijt. Zijlmans won die sprint voor Pemen en Verdonk. So far, so good voor Zijlmans, die echter onmiddellijk na het overschrijden van de finishlijn vol in de kramp schoot en daardoor zwaar ten val kwam met diverse schaafwonden over zijn hele lijf, verwondingen aan een knie en vinger en naar eigen zeggen een gebroken sleutelbaan tot gevolg. Zijlmans junior nam daarop de voor zijn vader bedoelde bloemen alsnog in ontvangst.

Alle gemaakte foto’s zijn te zien via de link: Klik hier