Poortvliet
11-09-2010
Ondanks dat de
oorspronkelijk geplande Omloop van Tholen geen doorgang kon vinden vanwege
onvoldoende politiebegeleiding, had de organisatie niet de handdoek in de ring
gegooid maar nu gekozen voor een criterium. De ronde van een kleine 2,5
kilometer had alles in zich. Bochtige stroken met klinkers en 2 lange stukken
asfalt. Tel daar de wind bij op en je kunt een zware koers verwachten.
Verwachten, want ja de renners maken nog altijd de koers. Die koers begon in de
eerste ronde al meteen met een demarrage van Jack de Klerk. Nadat hij was
teruggepakt, zette ik aan toen de 2e finishpassage eraan kwam. Na
een flink stuk doorgetrokken te hebben en alles weer in mijn wiel zat, zag ploegmaat
Raphael Gabriëls zijn kans om er tussenuit te muizen op het eerste stuk asfalt.
Door afstoppend werk van mijn kant, pakte hij meteen voorsprong. De rondes die
volgden werd het voor mij werken geblazen om alles wat wegsprong te
demoraliseren door mee te springen. (Demoraliseren wel vreemd natuurlijk als je
bij WV de Moraal rijdt, alhoewel je met die betiteling
natuurlijk wel tweeledig uitgelegd kan worden; deMoraal.) Niet iedereen
kon mijn manier van rijden waarderen, maar dit moest ik wel zo doen om de
belangen van de ploegmaat te beschermen. Na een ronde of 8 reed ik zomaar een
klein stukje voor het peloton uit en met een voorsprong van 12 seconden voor
Raphael zag ik mijn kans om alleen naar hem toe te springen. Maar als Raphael
eenmaal op gang is en hem op de 12 heeft staan, dan is hij niet zomaar te
achterhalen. Ik slaagde niet in mijn opzet en werd teruggepakt. Terwijl Raphael
ronde na ronde voor ons uit bleef rijden, kwamen we na een nieuwe
tempoversnelling met 9 man in de achtervolging te zitten. Bij de achtervolgers
zaten Matti de Baat, de Klerk, Kees Christianen, William de Wolf, Ard Oosting,
Jos van Ginneken, een Zeeuw en Moraal-ploegmaten Bennie van den Heuvel en ik.
Een groep met de potentie om de voorsprong van 20 seconden naar Raphael dicht
te rijden. Dus werd het voor mij weer zaak om af en toe de snelheid eruit te
halen en wat springers terug te gaan halen. Op 2 ronden voor het einde leek de
voorsprong van Raphael dan toch geruststellend te zijn; 30 seconden. Achter hem
was het geloof in goede afloop weg en de achtervolgers berustten. Omdat ik
voelde dat ik door de manier van koersen toch wel mijn krachtenarsenaal had aan
moeten spreken vond ik het eerst al prima dat Raphael zou gaan winnen en ik
ergens net voor de 10e plaats zou eindigen. Maar terwijl Raphael aan
zijn laatste ronde bezig was dacht ik ineens dat het toch nog mooier zou zijn
om met tweeën op het podium te staan. In de lange draai om de kerk waagde ik
mijn sprong naar het podium. Op het 2e stuk asfalt keek ik om en zag
dat ook ik een zekere voorsprong had gepakt op de achtervolgers. Raphael bolde
als eerste over de streep zonder zijn armen in de lucht te steken, maar wel met
een gelukzalige smile op het gezicht. Een smile die hij ook had toen hij door
de 2 rondemissen tegelijk nog even verwend werd. Meestal kunnen anderen
profiteren van zijn inspanningen en is er kritiek op zijn manier van rijden,
maar nu kon hij dus met de overwinningsbloemen naar huis. En dat velen het hem
gunden bleek wel uit de reacties achteraf. Achter Raphael kwam ik (wel) met de
handen omhoog over de finish en in de sprint achter mij klopte van Ginneken de
Klerk. Bennie werd 9e en Bert Kremer, die in weer ander
achtervolgend groepje zat, werd 12e.
Alle gemaakte foto’s
zijn te zien via de link: http://picasaweb.google.nl/Jeroen.Rov/Poortvliet10#