Moerdijk 04-09-2011

Er wordt altijd gezegd dat je elke dag bijleert, maar ook dat een ezel zich geen 2 keer aan dezelfde steen stoot. In welke categorie ik val is me na dit weekend wel duidelijk. Ik moet me blijkbaar 2 keer stoten en heb 2 dagen nodig om de geleerde les te onthouden. Het rijden voor leidersprijzen doe ik dus per vandaag in de ban!

In tegenstelling tot de voorgaande jaren deze keer (gelukkig) geen omloop maar een mooi parkoers door het dorp Moerdijk heen. Met 2 lange rechte einden met een flink stuk stenen en een flink stuk asfalt, makkelijk lopende bochten en wat vals plat richting de finish leek het op voorhand niet makkelijk de boel uit elkaar te rijden. Maar dat liep anders. Al vrij snel ontstond in schuifjes een kopgroep van 13 man. Omdat niemand echt voor de leidersprijs leek te gaan, liet ik me toch weer verleiden. Met 13 man op kop kon ik me toen nog redelijk handig in de juiste positie manoeuvreren om telkens het puntje mee te pakken. En daarbij gaf ik me met een hoop snelle mannen aan boord weinig kans voor een hoge klassering. Bij de 13 koplopers zaten o.a. Roks, Hordijk, Vrij, Pemen, Zijlmans, de Poel, Valentijn, Duchateau, Haast, van der Sande, Smits en ik. Na een van de finishpassages reed ik samen met Roks lichtjes vooruit en Roks vroeg mee door te rijden omdat hij de groep te groot vond. Dat was ook wel zo maar toch wees ik zijn voorstel van de hand omdat ik het nog erg vroeg vond en ik mezelf niet goed hersteld vond van de dag eerder. Niet veel later brak de kopgroep toch in tweeën. Kees van der Sande en de voor mij onbekende Sander Mol reden als eersten weg, een ronde later gevolgd Ruud Zijlmans en Maikel Roks. Toen ook Robert de Poel in de reactie schoot sprong ik in zijn wiel mee. Met zessen voorop reden we ook weer steeds verder weg. Het pakken van de puntjes ging vanaf dan eigenlijk te veel energie kosten. Vrijwel ieder rondje reed ik op kop het dijkje op en kreeg richting de finish ook nog een stukje met de wind op kop voor de kiezen. Het stelt op zich niet zo gek veel voor, maar steeds verder in de wedstrijd ging het steeds meer moeite kosten. Ook al omdat we in de kopgroep een meer dan stevig tempo reden. Voor mij ging het allemaal nog goed tot 5 ronden voor het einde. Voor een aangekondigde superpremie trok de Poel zich op gang. Ik zat in zijn wiel, maar kon hem niet volgen. Het gat viel, ik loste terwijl de andere 4 nog wel aan konden sluiten. De nog te rijden rondes heb ik daarop in mijn eentje afgewerkt met opkomende gevoelens van kramp. Bij de vijf voor me zag ik wel dat geprobeerd werd de boel verder uit te dunnen. Maar op zijn laatst was het de Poel die het in de sprint haalde voor Zijlmans en Roks waarna zij daarna op het podium overladen werden met allerhande cadeaus. Ik dus 6^e, maar wel met die inmiddels verfoeide leidersprijs op zak.

Alle gemaakte foto’s zijn te zien via de link: Klik hier