Calfven
(Ossendrecht) 03-09-2011
Met de
thermometer (eindelijk) weer dik boven de 25 graden en tig-keer de klim op de
Ossendrechtseweg voor de boeg was het op voorhand wel duidelijk dat het een
slijtageslag zou gaan worden. Wat te doen? Achteraan starten was eigenlijk geen
optie vanwege die klim en door de 3 slecht lopende bochten. Vooraan dan maar.
Al werd het toen wel erg opportunistisch. Op de eerste de beste beklimming
staand op de pedalen naar boven gereden om bij de jurywagen te horen dat we met
drieën vooruit reden. Dat was helemaal niet mijn bedoeling geweest. Maar goed,
eenmaal in deze situatie doorgezet. Samen met Adrie-Jo van den Dries en Rudy de
Klerk konden we onze voorsprong consolideren terwijl ik tevens puntje na puntje
voor de leidersprijs pakte. Meermaals dacht ik dat van achteren uit wel een
groep aan zou komen sluiten, maar dat bleef lang uit. Iets voor de helft van de
wedstrijd ging de aansluiting dan toch komen door eveneens een trio; Jan Muis,
Johan Pemen en de winnaar van vorig jaar de Belg Patrick Verdonck. Tegelijk met
het aansluiten van genoemd drietal moest de Klerk de rol lossen en gingen we
met vijven verder. De voorsprong liep steeds verder op en meermaals pikten
zetten we groepjes op. Toen we met nog een ronde of 10 te rijden de 3e
groep in koers zouden dubbelen plaatste Verdonck een krachtige demarrage op de
klim. Ik en geen van de anderen in de kopgroep had de moed, de wil of de mogelijkheid
mee te gaan. Verdonck ging hard weg en meteen was duidelijk dat de vier
achtervolgers voor de 2e plek zouden rijden. Bij mij ging echter
langzaam maar zeker het licht uit. Elke volgende beklimming ging moeizamer en
de laatste rondes zat ik nog nauwelijks met de koers in mijn hoofd. Ik zat meer
te denken aan een goede koude cola of een lekkere ijsco. Blijkbaar waren de
suikers op en had de telkens terugkerende klim en het rijden voor de leidersprijs
zijn tol geëist. In de laatste klim zette van den Dries aan, maar ik kon het
gaatje niet helemaal dichten en met Muis in mijn wiel wist ik dat de
podiumkansen slonken als sneeuw voor de zon. Muis kon via de sprint nog wel
naar van den Dries rijden en werd 2e na winnaar Verdock die
verklaarde er de laatste 2 rondes helemaal doorheen gezeten te hebben. Maar ja
wie niet? Ik vierde, Pemen die niet aandrong, vijfde. Het oorspronkelijk
geplande op-de-fiets-naar-huis-rijden liet ik toen ook maar voor wat het was.
Alle
gemaakte foto’s zijn te zien via de link: Klik hier