Breda Blauwe Kei
29-05-2011
In Breda zijn het
aantal wielerwedstrijden niet heel breed gezaaid. Des te opmerkelijker was het dat
er vandaag zowaar 2 koersen in Breda-Zuid op het programma stonden. De ene, in
‘t Ginneken voor mijn ouderlijk huis langs, voor de KNWU (zonder
amateurwedstrijd) en de andere in de aan ‘t Ginneken grenzende wijk de Blauwe
Kei voor de BWF. Dat het voor de renners ook verwarrend was bleek wel uit het
feit dat een aantal KNWU-renners zich meldden op het parkoers van de Blauwe
Kei, maar zij werden keurig een paar honderd meter verder doorverwezen. In de
BWF-wedstrijd in de Blauwe Kei gold dat niet enkel om de bloemen voor de eerste
drie werd gestreden, maar tevens om het BWF-kampioenschap voor de betreffende
licentiehouders. Het is in de Kei wel eens anders geweest maar er stond deze
keer een mooi en goed deelnemersveld aan het vertrek voor 65 rondes op een snel
asfaltrondje van 1 kilometer, waarbij de hard tegenstaande wind in de
finishstraat een extra tegenstander werd. De eerste serieuze aanval kwam op
naam van Cas Graafmans. Achter hem begon het pokerspel omdat er feitelijk twee
wedstrijden tegelijkertijd werden verreden. De BWF-licentiehouders hadden in
Graafmans geen concurrent voor de titel en hadden er dus geen belang bij hem
terug te halen. De anderen keken ook de kat uit de boom en zo kon Graafmans een
voorsprong van zo’n 15 seconden pakken en dit een aantal ronden volhouden. Toen
het peloton dan toch de snelheid in de hoogte joeg was het snel gedaan met de
voorsprong en werd Graafmans weer opgenomen in het peloton. De volgende
aanvaller van dienst was Anton Roks. Ook hij had de euvele moed om het solo te
proberen, maar net als bij Graafmans was zijn poging eigenlijk kansloos. Hij
vergaarde ook wel enige voorsprong maar moest telkens het stuk wind op
trotseren wat ongetwijfeld zijn krachtenarsenaal geen goed deed. Voorlopig
waren het dus vooral solisten die de aanval kozen, de volgende in dat rijtje
was Jordy Suijkerbuijk. In tegenstelling tot de eerdere aanvallers wist
Suijkerbuijck zich gesteund door zijn ploegmaats van de Rogelli-ploeg, Roger
Oomen en Kees van der Sande. Toch moest hij ook de duimen leggen, in eerste
instantie kreeg hij nog wel even het gezelschap van diezelfde Oomen, Ruud
Havermans en ik meen Graafmans. Blijkbaar gingen toen de alarmbellen in het
peloton aan en werden ook zij opgeslokt. De wedstrijd was ondertussen zo
halverwege en nog steeds was alles open. Kort daarna viel de wedstrijd dan toch
in zijn eerste definitieve plooi. Acht renners trokken ten aanval. In de
ontstane kopgroep zaten Tiny van Rijsbergen, Alfons van Geel, Raphael Gabriëls,
Kees van der Sande, Patrick Verdonck, Marco Wesseling, Rob Duchateu en ik. Met
Duchateu als enige BWF-licentiehouder erbij zag een eerder al bedrijvige Jochem
van der Doelen de noodzaak naar de acht toe te springen om zo zijn kans op de
BWF-titel in stand te houden. De acht pakten namelijk vrij snel voorsprong op
het peloton, maar toch lukte het van der Doelen de aansluiting te vinden en zo
reden er 9 koplopers rond. Niet voor lang overigens. Mijn ploegmaat, Raphael,
pakte wat voorsprong door op de 12 hard door te rijden in zijn gekende stijl. Op
een vreemde manier ontstond toen een kopgroep van 3. Van Rijsbergen en ik
wisten de aansluiting te maken zonder een versnelling van achteren uit. Op een
Zoetemelkachtige manier zeg maar. Want eenmaal aangesloten bij Raphael zagen we
de anderen om welke reden ook niet meegekomen waren. De wedstrijd viel toen in
zijn 2e plooi. Met drieën goed samenwerkend pakten we ook een
seconde of 15 voorsprong op onze 6 achtervolgers. Weer was het van der Doelen
die in de tegenaanval ging en samen met Verdonck na aantal ronden bij ons
drieën kwam aansluiten. Met vijven gingen we daarna snel de finale in, waarbij
van der Doelen zich al zeker wist van een prijs, de kampioenstrui van de BWF.
Tot de laatste rondes bleven demarrages uit. Omdat ik een sprint zeker geen
kans had probeerde de overige koplopers te verrassen met een demarrage bij het
luiden van de bel, in de hoop dat het als-dan-scenario zou gaan gelden. Als zij
even wat te lang zouden twijfelen, dan kon ik wellicht de overwinning pakken in
wat nu mijn thuiskoers is. De eerste halve ronde heb ik niet omgekeken. Bij de
passage langs het politiebureau keek in dan wel even onder mijn arm door en zag
dat ik nog steeds een redelijke voorsprong had. Ik kreeg spontaan kippenvel,
het zou toch niet waar zijn dat ik hier ging winnen. Maar het was van der
Doelen die op het laatste moment mijn droom aan diggelen hielp. Terwijl
Contador in de Giro links en rechts cadeaus uitdeelde, ging de zelfzekere van
der Doelen voor de dubbel. Bij het indraaien van de finishstraat kreeg ik die
k-wind tegen en viel compleet stil terwijl van der Doelen met Verdonck mij op
volle snelheid passeerden en van der Doelen zo naar de dubbel reed. Als ik
doorgereden was had ik wellicht nog de 3e plek kunnen pakken, maar
gedesillusioneerd hield ik mijn benen stil en werd toen ook nog door van
Rijsbergen voorbijgereden en werd 4e. Van der Doelen kon dus 2 keer boven op het
podium plaatsnemen met in het ene geval Verdonck en van Rijsbergen naast zich
en in het andere geval voor wat de BWF-licentiehouders aangaat met Duchateu en
Van der Sande naast zich.
Alle gemaakte foto’s
zijn te zien via de link: Klik hier
Aantal andere
gemaakte foto’s zijn te zien via de link: Klik
hier