Baarland 21-05-2011

Net als bijna alle voorgaande weekenden weer een strakblauwe lucht en warm weer. De wind was deze keer echter niet op de afspraak, net als mijn gehoopte goede benen. Waar het aan ligt is dan altijd de vraag die je jezelf stelt maar waarop geen antwoord te geven is. Het was vandaag in ieder geval helemaal niets met mij. Geen spanning op de benen en gedurende de wedstrijd een steeds verder afkalvende moraal. Wat de wedstrijd aangaat verliep de start enigszins vertraging op omdat de voorrijwagen was gaan tanken. Nu is er volgens mij in de directe omgeving geen benzinepomp aanwezig want de speaker deed voorkomen dat het een aardige tijd zou gaan duren alvorens daadwerkelijk gestart zou kunnen worden. Dus dan maar een beetje op en neer rijden in de finishstraat om dan plotseling te horen dat de motorrijder op kon trekken en dat de renners eveneens konden vertrekken. Snel omdraaien was dus mijn devies en meteen al in de achtervolging. Voor de zijn comeback makende Ruud Havermans duurde de inspanning nog wat langer aangezien hij nog wat verder van de start was weggereden. In diezelfde eerste ronde schrok ik nog een keer toen ik aan de linkerkant van de weg gelanceerd leek te worden op een stuk omhooggekomen asfalt. Los daarvan probeerde een trio met o.a. Jack de Klerk weg te komen om meteen bij de eerste doorkomst de eerste punten voor het 3-ronden-klassement weg te kapen. Eenmaal teruggepakt reden er nog wel wat mannen weg, maar ik had ten stelligste het idee dat het vandaag niet uit serieus elkaar gereden zou gaan worden. Een fatale misrekening. Want zo tegen halfkoers brak het ineens en reden 13 man weg. Tiny van Rijsbergen reageerde daarop door snel het gat in zijn eentje te dichten. Ik probeerde dat ook, maar kreeg tot mijn teleurstelling het gaatje niet dicht en wapperde een ronde later terug in het peloton. Bij die 14 leiders eigenlijk iedereen die je vooraan kon verwachten; naast van Rijsbergen ook Ad Valentijn, Riny van Zundert, Johan Pemen, Tony Verschuuren, Raphael Gabriëls, John Haast, Peter Mol, Matti de Baat en de Klerk aangevuld met nog 2 Zeeuwen (denk ik). Na een paar rondjes was onze achterstand 24 seconden en ik vroeg aan ploegmaat Bert Kremer of hij dacht het gat in zijn eentje te kunnen dichten. Hij vond het gat te groot en ik dacht dan probeer ik het gat wat kleiner te maken om hem de gelegenheid te geven met een ferme sprint naar voren te rijden. Zo gezegd, zo gedaan en ik ben op kop gaan rijden om wat later tot de conclusie te komen dat niemand mij kon of wilde volgen. Vanaf toen was het met het peloton helemaal gedaan en liepen de 14 steeds verder weg, die aan de foto’s te zien elkaar flink bestookten met demarrages. Terwijl Havermans en John Akkermans met tweeën wegreden om de 15^e plaats te kunnen bemachtigen was bij mij de moraal helemaal op en stapte bij het luiden van de bel af om de finish van de kopgroep te kunnen zien. Zou ik nog enige spanning hebben. En zo kon ik zien dat van Rijsbergen er in de laatste ronde vandoor was gegaan en de overwinning pakte. John Haast won daarachter de sprint van de 13 achtervolgers.

Voor mij geen goede generale voor de wedstrijd van morgen in Breda-Haagpoort dat een van de lastigste – zo niet de lastigste – wedstrijd van het hele seizoen lijkt te gaan worden gezien de staat en aard van het 1 kilometer lange parkoers. Maar goed; ik laat de moed niet zakken en reken morgen gewoon op betere benen.

Alle gemaakte foto’s zijn te zien via de link: Klik hier